وقتی همه خوابیم، می دانید یعنی چه موقع؟ یعنی موقعی که به ما «شبیخون فرهنگی» زدند

وقتی همه خوابیم، یعنی شبی که دیگر «آقا پلیسه» هم بیدار نیست

وقتی همه خوابیم، حتما داریم خواب می بینیم که «همه چی آرومه» ولی نمی دانیم که «ما چقدر بدبختیم»

ما مرد جنگ بودیم، اما وقتی همه خوابیم دیگر مرد جنگ نیستیم، مرد بنگ و انگ و ننگ هستیم!

وقتی همه خوابیم، ناتو علیه ما امضا کردند، عجب آدمهای ناتویی بودند، اما نه تو و نه من نترسیدیم

یک «بعد از ظهر سگی سگی» بود که ما گفتیم «خوابم میاد» و «وقتی همه خواب بودیم» ناگهان...

«یسومونکم سوء العذاب یذبحون ابناءکم و یستحیون نساءکم و فی ذلکم بلاء من ربکم عظیم»

بوشک و بارباکیو، دو فرمانده یک پادگان نظامی بودند که خیلی بایکدیگر کل کل نیز داشتند. قبل از فرماندهی، شغل هر دو شیره‌مالی بود و در این امر تبحر خاصی داشتند. اول تو اون پادگان، بوشک فرمانده شد. بارباکیو به او گفت: بوشک نامرد، تا من مشغول بودم، سریع مثل موشک رفتی شدی رئیس پوشک (پادگان)؟ با همه آره با ما هم آره؟ بوشک گفت: باربا سیاه کله پوک، بس که زدی شیره و پک، خل شدی تا حدی خنک، من و تو که بازیچه ایم، ما همگی تربچه ایم، بالا بالاها رئیسن، خیلی خطرناکه حسن. برنامه ریختن برامون، باید بریزم کلی خون، تمام پادگانا رو، باید بکنم من درو....

احتمالا ادامه دارد!...

تقریرات فلسفه آمریکایی

می دزدیم پس ما می توانیم

می بَریم پس ما برنده ایم

حمله می کنیم پس ما درنده ایم

می خوریم پس ما گرسنه ایم

دخالت می کنیم پس ما فضولیم

می کُشیم پس ما قاتلیم

دروغ می گوییم پس ما رسانه داریم

حمایت می کنیم پس ما خوشمان آمده است

محکوم می کنیم پس علیه جنایات ماست

نیرو می فرستیم پس ما سرباز می خریم

سلاح می فرستیم پس روی دستمان باد کرده است

مانع ایران هسته ای می شویم پس خودمان بمبش را داریم

می گوییم حمله می کنیم پس ما ترسیده ایم

علیه ما همه جا شعار می دهند، پس ما کم کم آخر خطیم!!

و اما فلسفه ما در زندگی این است: ما جنایت می کنیم پس هستیم!

هوووو سربازان دلاور من! من تا 3 می شمارم، بعدش دستور حمله می دم. هرکی هم گوش نکرد...خب لابد گوش نکرده دیگه. یه قرارملاقات با ابلیسک بزرگ بذاره، یه دست و پایی بهش بماله شاید فرجی بشه.

شمارش الان آغاز میشه...راستی چه خبر سرباز، خودت خوبی، پدر و مادرت بالاخره پیدا شدن؟ فهمیدی کین؟ همون نفهمی بهتره بابا.

هووووش. همه سربازا آمادن؟ لباسا مرتبه؟ هوووی زنیکه، ول کن دیگه آرایشو عوضی! میخایم حمله کنیم.میفهمی؟! حمله...

شمارش معکوس رو آغاز می کنم...آها راستی معکوس نبود. نامعکوس. صفر....تف به قبرت الان هم وقت زنگ خوردن گوشیه؟ الو...آقای نخست وزیر، خوب هستید، من شرمنده، پدر و مادر خوبن...مگه پیدا شدن؟...راستی ما قرار بود به کجا حمله کنیم؟ آها ایران! باشه الان دستورشو میدم، ابلیسک پشت و پناهتون!

شماره هارو بصورت ریاضی میخونم، خوب گوشاتو واکن، مغز واموندتو هم بکار بگیر..آهاای باتوهم هستما. ول کن اون ابوقراضه میرکابارو!

بشمار: صفر در یک، صفر در دو، صفر در...چرا تن لشتون رو تکون نمیدید..آخرش خودمو از دستتون می کشم حالا می بینید...تهق

 «نیروی انتظامی اعلام کرد هر دختری با مانتو کوتاه موی بلند ناخن دراز واه و واه و واه پیدا بشه تو کوچه ها نه فلفلی نه قلقلی نه مرغ زرد کاکلی هیشکی باهش رفیق نشه»، تنها روی چارپایه، با صد مدرک و پایه، هرچی بزرگ هم بشه، باهاس بمونه، بترشه، میشه پیر و وامونده، صدخواستگار پرونده! حرفای خوبو بر نکرد، نصیحتم اثر نکرد، باباش می گفت: دختر، می خواهی شوهر کنی؟ نه که نمی خام نه که نمی خام. چادرو می یایی به سر کنی؟ نه که نمی یام، نه که نمی یام. چرا نمی یایی؟ واسه اینکه من صبح تا غروب تو خیابون، مشغول کار و گردشم، واسه خودم الکی خوشم، می رم میون بازار، چیز می خرم صد هزار، با این و اون گپ می زنم، دلها رو تپ تپ می زنم، وقتی می رم سر کار، با صاحبکار یار یار! همه رو سر کار می ذارم، خر می کنم، دلیل دارم! بیا ببین چه کیف داره، بی شوهری، تعریف داره! با یک کلام صحبت و حرف، صاحبکارت میشه مث برف، واست می برّه مرخصی، خیلی زیاد، بیا برسی، همه تو رو تحویل می گیرن، زل می زنن، چش می دوزن، مشتریا زیاد میان، پر می شه شرکت تا بخواین، رئیس تشویق می کنه، هی تورو تصدیق می کنه، هر سر برجی که می شه، 200تومن واریز می شه! می ری توبازار طلا، خرج می کنی بالا بالا، چیزای بیخود می خری، هرچیزی سرخود می خری! می ری لوازم آرایش، ده کیلو می خری بعدش، دوباره فردا می رسه، اگه خوابی دیگه بسه، پامیشی مثل وحشیا، باید مرتب بشیا! قبل سحر بیدارباشه، تا آرایش تموم بشه!! امروز باید من بتونم، صد نفرو بچّزونم!

حالا دیگه خسته شدم، خسته و درمونده شدم، نه این وری، نه اون وری، نه صاحب کار یه وری، مشتریا، چشم چرونا، توی بازار، مهربونا! نه دوست خاک بر سر من، نه همکارم، «یاورِ» من، هیشکی نشد همسر من! تنها و افسرده شدم، ذلیل و پژمرده شدم، ناراحتم پشیمونم، اگه بازم جوون بشم، قدر خدا رو می دونم، سالم سالم می مونم، چادرو من سر می کنم، حجابمو بر می کنم، زیاد نمی رم سر کار، تا قیمتی بشم هزار، بیان هزارتا خواستگار، از اون طرف قطار قطار، مثل همین همسایمون، دختر خوب مش رحمون، شده یه مادر عزیز، کوتوله هاش ناز و تمیز...

ما بیش از این دست روی دل نقش اول قصه مان نمی گذاریم و قضاوت را به شما خواننده محترم وا می گذاریم.

پایین اومدیم دوغ بود، بالارفتیم ماست بود، به جون هر چی مُرغه، قصه ما راست بود!!!